قانون ۳-۶-۳ چیست؟
قانون ۳-۶-۳ یک اصطلاح عامیانه است که به توصیف رویه غیر رسمی در صنعت بانکداری در دهههای ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ اشاره دارد. این قانون در دورهای که قوانین و مقررات شدید دولتی و به تناسب آن رقابت کمتر میان بانک ها وجود داشت، نحوه عملکرد بانکها را در گذشته در شرایطی غیررقابتی و ساده توصیف میکرد.
قانون۳-۶-۳ چگونه عمل میکرد؟
قانون ۳-۶-۳ به این معنا بود که بانکها بهطور فرضی به دارندگان حساب ۳ % سود سپرده پرداخت میکردند، پول را با نرخ بهره ۶% به سپرده گذاران وام میدادند و سپس تا ساعت ۳ بعدازظهر کار خود را به اتمام رسانده و بانک را ترک میکردند و به بازی گلف مشغول میشدند؛ بانکداران در این فرایند، ساختار پرداخت نرخ بهره پایینتر به سپردهگذاران و دریافت نرخ بالاتر هنگام وامدهی را پیش میبردند که محل درآمد اصلی بانکها بود.
در دوره رواج این اصطلاح، بخش بزرگی از عملکرد بانکها به وام دادن پول با نرخ بهره بالاتر از آنچه به سپردهگذاران پرداخت میشد، اختصاص داشت و بانکداران بر مدل کسب و کار سادهای تمرکز داشتند که نشاندهنده عدم وجود فضای رقابتی در صنعت بانکداری بود که تنها با تفاوت نرخ های بهره کسب درآمد میکردند، تفاوت بین بازدهیای که یک بانک از وامها و فعالیتهای سودآور کسب میکرد و نرخی که به حسابهای سودآور سپرده گذاران پرداخت میکرد «نرخ بهره خالص» تعریف میشود.
درک قانون ۳-۶-۳
پس از دوران رکود بزرگ، دولت قوانین و مقررات سختگیرانهای را در جهت بهبود فضای فساد و عدم نظارتی که در صنایعی از جمله صنعت بانکداری با آن مواجه بودند، اجرا کرد. اعمال و اجرای این قوانین و مقررات باعث شد تا نرخهایی که بانک ها میتوانستند وام دهند و قرض بگیرند را کنترل کند و این اتفاق منجر به محدودیت در رقابت میان بانک ها شد تا دامنه خدمات و نوآوریای را که بانکها توانایی ارائه به مشتریان داشتند را محدود کنند و صنعت بانکداری را دچار رکود بیشتری کند.
در این دوران «ساعات کار بانکداران» روز کاری کوتاهتری نسبت به ساعات کاری استاندارد اکثر کسبوکار های آن دهه داشت و زمانی که ساعات کاری اکثر کارمندان از ۹ صبح الی ۵ بعدازظهر بود، در مقایسه، گفته میشد که بانکداران بین ساعات ۱۰ صبح الی ۳ بعدازظهر در محل کار حضور داشتند.
آیا قانون ۳-۶-۳هنوز هم معتبر است؟
پس از گذشت دهه ۱۹۷۰ و کاهش قوانین و مقررات بانکی و پذیرش گسترده فناوری اطلاعات، بانکها به شیوهای بسیار رقابتیتر و پیچیدهتر عمل کردند و دامنه وسیعی از خدمات را ارائه دادند و توانستند در بخشهای مختلفی تقسیم بندی شوند و خدمات بانکی خرده فروشی و تجاری، مدیریت سرمایهگذاری و مدیریت ثروت را ارئه دهند.
بنابراین میتوان نتیجه گرفت که قانون ۳-۶-۳ در دنیای کنونی فاقد اعتبار است و پس از تغییرات در قوانین و مقررات در دهه ۱۹۷۰ بانکها به شیوهای رقابتیتر رفتار کردند و ساختار سود متفاوتی نسبت به آنچه که این اصطلاح بیان میکرد، ایجاد کردند و توانستند تنوع بیشتری از نرخها را ارائه دهند.
این مطالب توسط تیم دانشجویی پادکست سکه تهیه شده است و خالی از اشکال نیست، میتوانید در صورت تمایل در بهبود آنها کمک کنید.