ورشکستگی (Bankruptcy)  

در دوره‌ای که فرد حقیقی یا صاحب کسب و کار قادر به پرداخت بدهی‌ها یا تعهدات خود نباشد، می­تواند خود را طی یک فرآیند قانونی ورشکسته اعلام کند و با رهایی از بر دوش کشیدن فشار سنگین بدهی‌ها فرصتی تازه برای شروع مجدد خود در اقتصاد را فراهم سازد.

فرآیند اعلام ورشکستگی با ارائه یک درخواست از سوی طلبکار یا بدهکار آغاز می­شود.در زمانی که بدهکار اقدام به درخواست ورشکستگی کند، خود را طی یک فرایند قانونی به دادگاه معرفی می­کند تا وضعیت مالی‌اش را توضیح ­دهد و با واگذاری دارایی‌های خود، تحت نظارت قانونی بدهی‌هایش را مدیریت ­می­کند.

در روش غیر معمول‌تر ممکن است جمعی از طلبکاران به دلیل عدم پرداخت بدهی‌ها اقدام به درخواست ورشکستگی فرد یا کسب‌و‌کار به دادگاه ­نمایند تا از حقوق خود به طور قانونی محافظت کنند؛ در این مرحله، تمام دارایی‌های بدهکار ارزیابی و اندازه‌گیری می‌شود و ممکن است با فروش بخشی از دارایی‌های قابل فروش، مقداری از بدهی‌های معوقه پرداخت شود.

بنابراین ورشکستگی فرآیند پیچیده‌ای دارد که می­تواند بر زندگی مالی افراد و کسب‌وکارها تاثیر گذارد و به مدت چندین سال در گزارش‌های اعتباری فرد ثبت شود و دریافت اعتبار از جمله درخواست وام‌های بانکی و فعالیت‌های اقتصادی فرد یا کسب‌وکار را در آینده دشوار سازد.

چگونگی عملکرد ورشکستگی

هنگامی که افراد یا کسب‌وکارها در دادگاه اعلام ورشکستگی می­کنند، مدیریت پرونده‌های ورشکستگی معمولاً توسط یک متولی انجام می‌شود که به عنوان نماینده اموال بدهکار در این روند منصوب شده است و قاضی تصمیمات لازم برای واجد شرایط بودن بدهکار برای ورشکسته اعلام کردن شخص یا کسب‌وکار، معافیت از پرداخت بدهی‌ها و روند ارزیابی دارایی‌ها برای طرح بازپرداخت بخشی از بدهی‌ها را اتخاذ می­کند.

به طور نظری، درخواست ورشکستگی به بهبود وضعیت اقتصادی یک کسب‌وکار یا فرد کمک می­کند. زیرا این اتفاق برای افراد و کسب‌وکار ها این امکان را فراهم می­سازد تا فرصتی مجدد برای اعتبار سازی خود داشته باشند و با غلبه بر مشکلات مالی خود فرصتی را برای بازسازی اقتصاد زندگی یا کسب‌وکار خود فراهم آورند و به چرخه اقتصادی بازگردند؛ از طرفی در صورت امکان به طلبکاران کمک می­کند تا بخشی از بدهی‌های خود را دریافت نمایند.

انواع ورشکستگی

ورشکستگی در ایالات متحده آمریکا به چندین نوع تقسیم می‌شود که هر کدام تحت یک فصل خاص از قانون ورشکستگی قرار می­گیرند و به افراد و کسب و کار ها این امکان را فراهم می­آورند تا با توجه به وضعیت مالی خود فصل مناسب را انتخاب نمایند.

در اینجا به دو نوع اصلی ورشکستگی در فصل های ۷ و ۱۱ می‌پردازیم، فصل ۷ تمرکز بر فروش دارایی‌ها و فصل ۱۱ فرصتی را برای بازسازی و ادامه فعالیت ها فراهم می­آورد:

ورشکستگی فصل ۷ (Liquidation):

بسیاری از افراد یا کسب‌وکارها برای ورشکستگی فصل ۷ اقدام می­کنند تا به بدهی‌های غیرتضمین شده خود مانند مانده کارت اعتباری و صورت حساب‌های پزشکی خاتمه دهند، لازم به ذکر است که درخواست ورشکستگی فصل ۷ به مدت ۱۰  سال در گزارش­های اعتباری فرد یا کسب و کار باقی می­ماند و باعث کاستن اعتبارشان می­شود.

بدهکار در صورت داشتن دارایی‌های غیرمعاف از جمله ارث خانوادگی، سرمایه‌گذاری در بازارهای سهام و دارایی‌های با ارزش، باید دارایی‌های خود را به فروش رساند تا بخشی از بدهی‌های غیرتضمین‌شده را پرداخت نماید؛ اما در صورتی که افراد دارایی‌های معاف از فروش مانند اثاثیه منزل و ابزارهای شغلی یا یک وسیله نقلیه داشته باشند، ممکن است هیچ بخشی از بدهی‌های غیرتضمین‌شده خود را پرداخت نکنند.

ورشکستگی فصل 11: (Reorganization)

به طور معمول کسب‌وکارها اقدام به درخواست ورشکستگی این فصل می­کنند تا به فعالیت اقتصادی خود ادامه دهند و همزمان به بازپرداخت بدهی‌های خود نیز بپردازند. این فصل به کسب‌وکار‌ها این امکان را می­دهد تا طرح‌هایی برای بازسازی روند فعالیت و سودآوری خود ایجاد کنند، هزینه‌ها را کاهش دهند و راه‌های جدیدی برای افزایش درآمد خود کشف کنند و با کاهش بار مالی و تغییر شرایط قراردادها دوباره به سودآوری دست یابند.

آزاد شدن از بدهی

زمانی که یک بدهکار دستور آزادسازی (discharge order) از پرداخت بدهی‌های خود را در دادگاه دریافت می­کند، دیگر به طور قانونی ملزم به پرداخت بدهی‌های مشخص‌شده در این دستور نیست و طلبکاران به محض اجرای این دستور نمی­توانند اقداماتی علیه بدهکار انجام دهند.

لازم به ذکر می­باشد که هنگامی که درخواست ورشکستگی در دادگاه ثبت می­شود، طلبکاران اطلاعیه‌ای را دریافت می­کنند و اگر نسبت به بدهکار اعتراض نمایند، شرایط آزادسازی بدهکار را دشوار می­سازند.

تمام بدهی‌های بدهکار واجد شرایط آزادسازی نیست، برخی از بدهی‌ها مانند ادعاهای مالیاتی، پرداخت‌های نفقه یا حمایت از فرزندان، بدهی‌های مربوط به صدمات شخصی و بدهی‌ به دولت و هزینه‌های مشترک شامل قانون آزادسازی نمی­باشند؛ البته در صورتی که بدهکار دارایی های معتبر تحت وثیقه داشته باشد و دوباره به روند پرداخت آن نپردازد، طلبکاران تضمینی می­توانند دارایی های بدهکار را ضبط کنند.

جایگزین‌های ورشکستگی

برای برخی افراد یا کسب­‌وکارها، ورشکستگی گزینه مناسبی است، اگر بدهی ها به اندازه‌ای بزرگ باشند که قابل مدیریت نباشند گزینه دیگر می­تواند تسویه تمام دارایی های شما و صدور احکام قانونی به­دلیل عدم پرداخت یا نقض قرارداد باشد. با این حال، ورشکستگی دارای مزایا و معایبی است که در برخی موارد می­توان از جایگزین های ورشکستگی استفاده کرد تا از کاهش اعتبار خود جلوگیری نمود:

افراد یا کسب‌وکارها می­توانند با طلبکاران وارد مذاکره شوند و طرحی برای بازپرداخت بدهی‌ها ارائه دهند.

افراد یا کسب و کارها می­توانند با خدمات‌دهنده وام و مالیات گفتگو کنند و گزینه‌هایی از جمله تعلیق پرداخت‌ها یا بازپرداخت ماهانه کمتر در بازه زمانی طولانی‌تر را درخواست نمایند.

نتیجه­‌گیری

ورشکستگی به عنوان یک ابزار قانونی می­تواند افراد یا کسب و کارها را از وضعیت پیش­فرض خارج کند و امکان شروع دوباره در چرخه اقتصادی را برای آن­ها فراهم سازد، اما پیش از اقدام اهمیت دارد که تمام جوانب آن را به دقت بررسی کنند. بررسی دقیق گزینه ها و مشاوره با کارشناسان مالی می­تواند کمک کند تا بهترین تصمیم ممکن را اتخاذ کنند و به گزینه های دیگر از جمله برنامه های تجمیعی که چندین بدهی را در یک وام با نرخ بهره پایین­تر تجمیع می­کند یا مذاکره با طلبکاران نیز توجه کنند.

این مطالب توسط تیم دانشجویی پادکست سکه تهیه شده است و خالی از اشکال نیست، می­توانید در صورت تمایل در بهبود آن­ها کمک کنید.