فرضیه درآمد دائمی چیست؟
فرضیه درآمد دائمی یک تئوری درباره مخارج مصرفکننده است که بیان میکند مردم پول را در سطحی خرج میکنند که با متوسط درآمد بلندمدت مورد انتظارشان سازگار باشد. سطح درآمد درازمدت مورد انتظار به عنوان سطح درآمد “دائمی” در نظر گرفته میشود که میتواند با خیال راحت خرج شود. یک کارگر تنها در صورتی پسانداز می کند که درآمد فعلی او بالاتر از سطح درآمد دائمی پیشبینی شده باشد تا از کاهش درآمد در آینده محافظت کند.
درک فرضیه درآمد دائمی
فرضیه درآمد دائمی توسط اقتصاددان برندۀ جایزۀ نوبل، میلتون فریدمن در سال 1957 فرموله شد. این فرضیه حاکی از آن است که تغییرات در رفتار مصرف قابل پیشبینی نیست زیرا بر اساس انتظارات فردی است. این موضوع پیامدهای گستردهای در مورد سیاستگذاری اقتصادی دارد.
بر اساس این نظریه، حتی اگر سیاستهای اقتصادی در افزایش درآمد در اقتصاد موفق باشند، سیاستها ممکن است اثر چند برابری در رابطه با افزایش مخارج مصرفکننده نداشته باشند. در عوض، این نظریه پیشبینی میکند که تا زمانی که کارگران انتظارات مربوط به درآمد آینده خود را اصلاح نکنند، افزایشی در هزینههای مصرفکننده وجود نخواهد داشت.
فریدمن باور داشت که مردم بر اساس برآورد درآمد آتی خود برخلاف آنچه اقتصاد کینزی پیشنهاد میکرد، مصرف خواهند کرد. به بیاندیگر مردم بر اساس درآمد لحظهای پس از کسر مالیات مصرف خواهند کرد. مبنای فریدمن این بود که افراد ترجیح میدهند مصرف خود را هموار کنند تا اینکه در نتیجه نوسانات کوتاهمدت درآمد، مصرف خود را افزایش دهند.
عادات خرج کردن تحت فرضیه درآمد دائمی
اگر کارگری آگاه باشد که احتمالاً پاداش درآمدی در پایان یک دوره پرداخت خاص دریافت میکند، این احتمال وجود دارد که هزینههای کارگر قبل از آن پاداش با پیشبینی درآمد اضافی تغییر کند. با این حال، این امکان نیز وجود دارد که کارگران تصمیم بگیرند که هزینههای خود را صرفاً بر اساس یک درآمد بادآورده کوتاه مدت افزایش ندهند. آنها ممکن است در عوض تلاش کنند تا بر اساس افزایش درآمد مورد انتظار، پس انداز خود را افزایش دهند.
چیزی مشابه را میتوان در مورد افرادی که به آنها اطلاع داده شده است که ارث دریافت میکنند، گفت. مخارج شخصی آنها میتواند برای استفاده از افزایش پیشبینیشده وجوه تغییر کند، اما طبق این نظریه، آنها ممکن است سطوح مخارج فعلی خود را حفظ کنند تا داراییهای اضافی را ذخیره کنند یا ممکن است آنها به دنبال سرمایهگذاری آن وجوه تکمیلی برای ایجاد رشد بلندمدت پول خود باشند تا اینکه بلافاصله آن را یکباره صرف خرید کالا و خدمات کنند.
نقدینگی و فرضیه درآمد دائمی
نقدینگی فرد میتواند در انتظارات درآمدی آتی نقش داشته باشد. افراد بدون دارایی ممکن است عادت داشته باشند بدون توجه به درآمد فعلی یا آینده خود هزینه کنند.
با این حال، تغییرات در طول زمان – از طریق افزایش حقوق و دستمزد یا فرض مشاغل جدید درازمدت که دستمزد بالاتر و پایدار را به همراه دارد – میتواند منجر به تغییر در درآمد دائمی شود. با افزایش انتظارات، کارکنان ممکن است به نوبه خود اجازه دهند مخارج آنها افزایش یابد.
این مطالب توسط تیم دانشجویی پادکست سکه تهیه شده است و خالی از اشکال نیست، میتوانید در صورت تمایل در بهبود آنها کمک کنید.